Posts tonen met het label schoolregels. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schoolregels. Alle posts tonen

dinsdag 8 september 2009

Sms: Geschdns vn Psthms. Gaap!

Het schoolgebouw is wakker geschud uit zijn zomerslaap. De vakantie is afgelopen en alles en iedereen glijdt als vanzelf in de schoolse routine. De directie teert op een zomercursus ‘oplossinggericht coachen’, de docenten draaien braaf hun lessen, de leerlingen wringen zich in de pikorde en achter de coulissen roeren zich de ouders.

Want ouders denken graag mee.

Uit een recente publicatie van het ouderblad J/M blijkt dat ouders zo hun twijfels hebben over het voortgezet onderwijs. Ze betrappen de docent op spelfouten, vinden dat de regels op scholen te soepel zijn en pleiten voor herinvoering van strafregels. Hoewel het me toeschijnt dat in eerste instantie de ouders zelf voor bepaalde regels verantwoordelijk zijn, verbaas ik me ook wel eens over schoolregels.

Een voorbeeld.

Havo 4-leerlingen van onze school, die vorig jaar maximaal twee punten onder de overgangsnorm zaten, kwamen in aanmerking voor het zogenaamde havo 4 plus project. Zij mogen dit jaar meedraaien met havo 5 en kunnen via herkansingen alsnog hun overgang bewerkstelligen. Een soepele schoolregel dus die leerlingen schijnbaar eindeloos laat herkansen. Goed voor de doorstroom. Uiteraard. Goed voor het niveau? Ik vrees van niet.

Maar ouders doelen niet op dit soort schoolregels als ze spreken van ‘te soepele regels’. Ouders geven uiteindelijk niet zo om niveau als hun kind de kans krijgt vlot door te stromen. Wat bedoelen ze dan wel? Geen hoofddeksels op in het lokaal? U en meneer in plaats van jij en Koos? Honderd keer ‘ik mag niet sms’en tijdens de les’ in het schrift als strafmaatregel?

Die pet op – het zal me een worst wezen. Maar het is wel ‘u’ en ‘meneer’, alstublieft! Vorig jaar was er een tweedeklasser die, als ik hem tegenkwam in de gang, dikwijls mijn voornaam door zijn beugel sliste, maar zich dan razendsnel uit de voeten maakte, omdat hij wist dat hij een regel overtrad. Meegaand in zijn spielerei rende ik dan soms achter de boosdoener aan, terwijl ik hem toeriep: ‘Het is meneer Posthumus, jongeman!’.

Mp3-spelers en mobieltjes horen tijdens de les in de tas. Maar waar ik ooit met veel pijn en moeite een diploma blindtypen haalde, hebben mijn leerlingen zichzelf het blind sms’en aangeleerd. Onder hun tafel, buiten mijn blikveld, terwijl ze quasi-geïnteresseerd mijn verhaal over de homo habilis aanhoren, gaat hun opponeerbare duim tekeer en sturen ze zonder naar het schermpje te kijken een tekstbericht naar een kameraad elders in het schoolgebouw: Geschdns vn Psthms. Gaap! Een prop papier met bericht zie je nog door de lucht vliegen, maar een sms-bericht is onzichtbaar. Trouwens, het zijn de ouders die hun kind toestaan de mobiele telefoon en de mp3-speler mee naar school te nemen. Dat bedoel ik dus!

Een nieuw schooljaar. De oude routine.

Hoewel.

Het damestoilet is in de vakantie plotseling het herentoilet geworden en andersom. Door een emancipatoire lobby hebben de dames nu meer ruimte en een grotere spiegel. Ik kan mijn kont nauwelijks keren en moet mij in allerlei bochten wringen voor een grote boodschap in de kleine en een kleine boodschap in de grote pauze. Zou dit een resultaat zijn van een cursus die de directieleden deze zomer hebben gevolgd?

dinsdag 25 augustus 2009

Ich rauch

Roken is niet meer hip. Uit een Limburgs onderzoek blijkt dat steeds minder scholieren een sigaret opsteken. Het aantal rokende tweedeklassers is tussen 1998 en 2006 gedaald van 22 naar 8 procent. Nieuwe trends als comazuipen, pillenslikken en pornosurfen zijn in opkomst, maar gelukkig is roken ‘zó 1998’. Niemand zo gevoelig voor de mode als de middelbare-schoolleerling. Hoewel, ook schoolbesturen zijn ontvankelijk voor trends. Vanaf dit jaar behoort de rookruimte voor docenten op de school waar ik werk tot het verleden. Dat hing in de lucht.

Waar anderen werken, mag niet gerookt worden, zo luidt de tabakswet sinds 1 januari 2004. Scholen mogen wel een rookruimte hebben, maar zijn dat volgens de wetboeken niet verplicht. Gooi daar nog een scheut trendgevoeligheid van het schoolbestuur bij en voor je het weet stapt een directielid voor de eerste en laatste keer hoestend de rookkamer binnen met de definitieve mededeling dat de rookruimte gaat verdwijnen.

Toch hebben velen vast nog vers in het geheugen dat de docent in het lokaal een sigaret, een sigaar of pijp opstak. En misschien wel twee per uur. Daar moeten leerlingen tegenwoordig om grinniken. Stel je voor! Op een koude winterochtend, eerste uur Duits: de kachel aan, de ramen beslagen en achter het bureau stopt de docent zijn pijp. Ich rauch. Du rauchst. Paf! Paf! Wir rauchen. Oude wandkaarten, die je nog wel tegenkomt, opgeborgen in de geheimzinnige kasten en ruimtes die schoolgebouwen nou eenmaal hebben, zijn van kleur verschoten. ‘Europa in 1648’ ligt er versuft bij en de biologieplaat ‘In sloot en plas’ is vertroebeld. De geelgerande waterkever zwemt verwoed door de teersloot en de nicotineplas. De vergeelde wandkaarten zijn van de lokaalmuren verdwenen toen ook de rokende leraren uit het zicht van de leerling raakten.

Regelgeving verplichtte hen de tabak buiten de lesruimte te roken. De muren kregen een nieuwe lik verf, het meubilair werd vervangen en aan de muren verschenen nu en dan posters over hoe slecht roken wel niet is. De verslaafde docent hing een tijdlang in tussenuren stiekem uit het raam, rookte nog even op de gang, stak lange tijd nog rustig een sigaret op in de lerarenkamer, maar uiteindelijk belandde de steeds kleiner wordende groep in het zogenaamde ‘rookhok’ waarvan de muren wel erg dicht op elkaar stonden.

Maar nu is die ruimte met haar vergeelde gordijnen en bruin aangeslagen luchtfilter definitief gesloten. De rokers spartelden even tegen, beriepen zich op hun individuele vrijheid, maar legden zich opvallend snel bij het besluit neer. De docent heeft een voorbeeldrol, roken leidt tot irritaties, rokers verzuimen gemiddeld vijf dagen per jaar meer en bovenal: ze stinken. Ook de roker zelf vindt het niet prettig om naast een naar rotte eieren riekende zwerver te wachten op de bus.

(Zelf gruwelde ik als leerling van de docent die gehurkt aan mijn tafel een vraagstuk uitlegde, terwijl ik mezelf dwong alleen door mijn mond te ademen, omdat hij de geur van koffie die te lang heeft gestaan en sigarettenrook in mijn gezicht ademde)

Ik en mijn rokende collega’s zijn een bedreigde soort. Wilt u ons nog zien? Vanaf dit schooljaar zullen we ons in de pauzes naar de rookzone op het plein begeven, terug in het zicht van de leerlingen. Maar die vinden roken gelukkig toch niet meer cool.